அறிவே என்ன செய்வாய் ?

அதிகாலை விழித்து, இருள் அழித்து, காலை கடன் கழித்து கம்ப்யூட்டர் ஆன் செய்தால் இன்டெர்னெட் வேலை செய்யவில்லை. இதயத்துடிப்பு ஒருமுறை ஸ்கிப்பாகி இயங்கியது.

சனிக்கிழமைகளில் BSNLஐ மட்டும் நம்பி வாழும் ஜீவன்களில் நானும் ஒன்று. "வெச்சாங்கடா ஆப்பு ! " என்று மனதில் புலம்பிக்கொண்டே பல் துலக்கினேன். என்னதான் பல்லும் பவிஷுமாக இருந்தாலும், என் அவ்யுக்தா (என் கணிணியின் பெயர்) ஜீவன் இல்லாமல் காட்சி அளித்தது. இதை எழுத ஆரம்பிப்பதற்கு ஓரிரண்டு நிமிடம் முன்னர்தான், "ஓகே சார் ! இப்பொ ட்ரை செஞ்சு பாருங்க !" என்றார் ஓர் பெண்மணி. மேட்ரிக்ஸ் பட முத்தக்காட்சியில் உயிர் பெறுவாரே நியோ, அதுபோல் பளீரென்று கனெக்ட் ஆனது. அப்பாடா !

சமீபத்தில் எனக்கு வந்த உருப்படியில்லாத ஃபார்வார்ட்களில் ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. "ஒரு நாள் கணிணி இல்லாமல் உஙகளால் குப்பை கொட்ட முடியுமா ?" என்று கேட்டது. அந்த கேள்விக்கு காலையில் நான் பதில் தேடிக்கொண்டேன்.

என்னால் முடியாது.

உடனே "அடிக்ஷன் தவறு !" என்று விரல் நீட்டாதீர்கள். "சாராயம் போதை தரும்.. தாய்ப்பாலும் போதை தரும்" என்று கமல் பாடியதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது. சில விஷயங்களை பகுத்தறிவு கண்ணாடி போட்டுப்பார்க்காமல், குருட்டுத்தனமாக நம்புவது எனது இயல்பு. It makes sense, when Logic is not applied everywhere.

சரி அதையெல்லாம் விடுங்கள். பிற்பாடு பேசலாம். இப்பொழுது நான் சற்றுமுன் யோசித்த விஷயத்தை அவிழ்த்துவிடுகிறேன்.

நாளை இன்டெர்நெட் இல்லையென்றானால் அறிவே என்ன செய்வாய் ?

லவ்-பர்ட்ஸ் படத்தில் நக்மா தோன்றும் பாடல் இது. (பிரபுதேவாவும் இருப்பாராமே ?. நான் பார்த்ததே இல்லை ;) இந்தப்பாடலை உல்டா செய்து உலகப்புகழ் அடையலாம் என்றெல்லாம் கற்பனை செய்தேன். ஆனால், என் வறண்ட தமிழறிவுக்கு எட்டவில்லை. உங்களால் முடிந்தால் கற்பனை செய்து பின்னூட்டி விடுங்கள்.

என்னால் முடிந்தது...

நாளை இன்டெர்நெட் இல்லையென்றானால் அறிவே என்ன செய்வாய் ?
அவுட்லுக்கில் தோன்றி
ஜிமெயிலை இயக்கி
சின்க்ரனைஸ் பட்டனை தட்டிவிடுவேன்...

சிவாஜி படதின் MP3
எங்கேயாச்சும் கிடைக்குமா
என்று ஒரு முறை லுக்கு விடுவேன்..

இரண்டு வருடங்களாய் யாஹூவில் காதலித்தவளின்
முகவரி கேட்டு ஈமெயில் அனுப்புவேன்.

ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ டைரெக்ட் போர்ட் ஃபோலியோவை பார்த்து
கடைசி முறையாக பெருமூச்சு விடுவேன்...

ஒர்குட்டில் கிடைத்த பழைய நண்பர்களை எல்லாம்
ஸ்க்ராப் செய்து ஆரத்தழுவி விடை பெறுவேன்..

யாரும் பார்க்காத ப்ளாக் சைட்டில்
போய் வருகிறேன் என்று மொக்கை போஸ்ட் போடுவேன்....

...........
போதும்.. உங்களுக்கு என்ன தோனுதுன்னு பார்ப்போம் !

Non-linear story telling

What happens when you get to see movies like 21 Grams, Babel, Memento and The Prestige? You get paranoid, obviously.

It was attempted in Alaipayuthey, by Maniratnam. But had he left this movie without the Fade Out and Fade In, Tamil people would have dumped this movie.

People understood non-linear story telling in Alaipayuthey, I wonder if they will understand Memento and The Prestige, the same way.

Somehow, that interests me. I feel it makes a simple story more interesting. It is an art to innovate screenplays.

Here's my simple attempt.. on paper. Don't read it. Visualize it. Animate your thoughts.

Vaidegi got out of 27D at LIC Bus stop, restlessly looked at her watch, moved into the shade, and peeped out to see if any Bus was coming. She needed an 18K to appear. This is her usual routine in the day, A 10 minute transit in LIC Bus stop. There is usually a 18K prior to this 27D in the LIC Stop, but Vaidegi would miss it everyday in a matter of seconds. Sometimes, she had seen it zoom out in front of her eyes. Sometimes she even ran mad behind it, and failed. The last chase which was two weeks back ended with a bruise in her left elbow. More than the injury, the shame was aching for days. So, she decided to take the next 18K, thereafter.

Seenu had just changed his room from Thiruvanmiyur. His roommate had his brother come down for his studies. So before he could be asked, he vacated. Finding a room in Chennai isn't a big deal. Only his commute to work was going to take more time. He works for the compensation team – Finance Department in a MNC on Old Mahabalipuram Road. He had just walked into the LIC bus stop, and checked his watch. He gazed around the bus-stop to see if someone else was wearing his company tag. He was new to this route-bus of his company. He peeked out of the stop to see if any bus was coming. One 18K had just left and One 27D came in a few people got out of it.

Seenu started getting restless. He knew he was standing on the right stop, but kept thinking if he can doubt it. When he kept looking at different necks for his company tag, he saw her. She was wiping her face with her kerchief. Attractive. He kept looking around, and then looked back to the road. Whew. She was attractive. Is this a global philosophy that the company we work for will have very little attractive girls. He started SMSing his friends asking for the route number of the bus and verified that he wasn't making a mistake standing at LIC.

It is just March, and mornings in Chennai are already sultry. Vaidegi plunged into her handbag and got out with a handkerchief and wiped the sweat on her face, she wished the 27D driver took the bus from Villiwakkam on time. She could catch the earlier 18K and save time, from standing on this LIC bus stop. Passing time on a bus-stop when there is no one to talk to, is a Herculean task. You will start to feel it that way, when you realize it. Vaidegi usually stares at the Higginbotham's and tabulates & categorizes the kinds of people who visit the book shop, so early in the morning. Then she used to stare at the Tarapore Towers clock. When the clock clicks into a minute, she starts counting 1 to 60 and check if her mind works in sync with a clock..

A few minutes later 18K came in.

A few minutes later Seenu boarded his company bus.

Tomorrow.

Vaidegi squeezed out of the 27D. Damn ! The crowd gets intolerable, day after day. She rushed herself out of the crowd to her usual spot in the bus stand. As she walked, she could see a bus in the pale distance. Should be 18K. She cursed the lazy old driver of 27D. Looked at her watch, and cross verified with Tarapore towers. Just at that time, the minute changed, in the display and she started doing the counting game.

Seenu walked in to the stop, just as a 18K left. He checked his watch and read the SMS that jus came. In some time, a 27D crawled in. The driver looked lazy and old. He then saw her getting out of the bus. She went past him, and stood in the place he saw her yesterday. She looked into the watch and then stared back. Was she looking at me ? No way. She is probably looking somewhere else. Seenu shrugged and operated his mobile. No reason to do that. He stepped back into the bus stand, leaned on the metal bars, and sneak peeked. Oh yeah ! She wasn't looking at me. Duh !!

!

Seenu was all occupied with her thoughts. How much she fit his imaginations of a life-partner? He hasn't spoken to her. Don't even have a clue about her behavior. But at the blink of an eye, he could say that she is the girl. Ironically for Seenu, he has seen so many such girls. He probably isn't mature enough. He wasn't even ready for a commitment. Yet, his other mind was longing for a romance. A romance beginning in a bus-stop. This is as romantic as it could get.

Tarapore towers showed 29 0C. Vaidegi wondered if the instrument was working. Its burning here. There's 18K.

Seenu saw her boarding 18K. He could now recollect the same bus yesterday. So, if this is her routine, he would have nearly 10 to 15 minutxes everyday on LIC Bus stop. What the heck. I could talk to her. I could attempt. He desperately wanted to make an attempt, and talk with her. Some general conversations. May be I can try tomorrow, he thought, as he saw his company bus coming in.

Next week, Thursday.

27D crawled into LIC bus stop. The old-driver was looking even dull, and it was shown on the accelerator. Vaidegi got out of the bus, and yes ! She had guessed it right. She saw him, looking at her, as she walked to her spot. She has been seeing him since a few days. Occasionally his eyes have met hers. She wondered what bus he was waiting for. She has never seen him board the bus. Should be some software guy. Yet smart. Clean face. Rich shirts. She is not a person with any starred discretion, but somehow she likes men wearing rich shirts.

Seenu, couldn't really stand her looks. But neither could he accumulate the confidence and approach her. But he couldn't prolong this. He decided to speak to her. No. Tomorrow. But tomorrow for sure. He had rehearsed the Opening dialogues, quick responses, and also replayed the facial reaction. But tomorrow. Tomorrow for sure.

Same Day @ Villiwakkam Bus stand.

The lazy old driver, with a sunken face, went into the reporting room, and came out. He went to the nearby tea-shop, where a few more drivers and conductors were already waiting. It is a send-off party, to the old man, after 30 years of service. He was voluntarily retiring off his services.

The Next Day

Seenu came into the bus stand. The usual 18K left as he walked into the bus stand. Today is the day. He was laying out his strategy, and as the first part, he stood close to her spot, she usually takes. A go or no go, is definite today. He looked at the watch and put his mobile in silent mode. Today could be the greatest day in his life.

27D wroomed into the LIC bus stand. The new driver must have been practicing for F1. He overtook vehicles, as if he was driving a bike. He created a new record time for the Villiwakkam to LIC distance.

Vaidegi got down with a ironic thought. What if the first 18K was even earlier ? No it wasn't. The 18K she had been missing for months was coming in.

Snack Time

என் வீட்டு கடை வாசலில் லாலி லாலியாய் தொங்கும் மசாலா-சிப்ஸ் பொட்டலங்கள்.

அங்கிள் சிப்ஸ், ரஃபுள்ஸ் என ஆரம்பித்தது. இப்பொழுது, கடைகளில் கிடைக்கும் சிப்ஸ் பேக்கட்டுகளின் வகைகள் எண்ணிலடங்காதவையாகி விட்டன. புதிதாக மார்க்கெட்டில் என்ன வந்துள்ளது என்பதை தெரிந்துகொள்ள, கண்ணாடி அணியாத ஸ்கூல் சிறுவனிடம் கேளுங்கள். கரெக்ட்டாக சொல்லுவான்.

சிறுவர்கள் மத்தியில் இவ்வகை சிப்ஸ் மிகப்பிரபலம். தச்சுவிடம் காரியம் ஆக வேண்டுமானால் நான் லஞ்சம் கொடுப்பது ஒரு லேஸ், அல்லது ஒரு குர்குரே. அவ்வளவுதான், சிப்ஸ் பேக் என் கையில் இருக்கும் வரை, எனக்கு ராஜ உபசாரம் தான். மசாலா, நம்கின், ச்மேக், கட்டா, மீட்டா என பல வகைகள். ஹிந்தி பேர் போட்டு சில.. பெயரை புரிந்து கொள்ள முடியாத ஆங்கிலத்தில் சில.

இவற்றின் ஹெல்த் ஹசார்ட்ஸைப் பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை. குழந்தைகள் மத்தியில் இவை உருவாக்கும் அடிக்ஷன் பற்றி கூட கவலை இல்லை. ஆனால் ஐந்து ரூபாய்க்கு கிடைக்கும் கொள்ளளவு தான் வையிற்றெரிச்சலாக இருக்கிறது. சில சமயம் மடத்தனமாகவும் இருக்கிறது.

ஒருமுறை பணக்காரனாக இருந்தபோது (சம்பளம் வாங்க ஆரம்பிப்பதற்கு முன்) இருபது ரூபாய் லேஸ் பேக்கெட் ஒன்று வாங்கினேன். தலையணை அளவில் இருந்த பேக்கெட்டை அடைத்து வைக்க பெரிய சம்படத்தையெல்லம் ஒழித்தேன். மறுனாள் மதியம் பிரித்த போது பல்பு அடித்தது. பேக்கெட்டின் அதல பாதாளத்தில் கொஞ்சமாக இருந்தது, லேஸ். அப்பொழுதுதான் புரிந்தது, லேஸ் என்பது ஆகுபெயர் என்று. :)

ப்ரிங்கிள் என்று ஒரு சிப்ஸ் அறிமுகமான வேகத்தில் தொலைந்து போனது. விலை அதிகம். ஆனால் அட்டகாசமான டேஸ்ட். இன்ஃபாக்ட், அளவும் அதிகம். இதைத்தவிர வந்த, மற்றும் இப்பொழுது புற்றீசலாய் தினம் தினம் அறிமுகம் ஆகும் பல சிப்ஸ் பேக்கெட்டுகளில் காற்றுதான் ஜாஸ்தியாக இருக்கிறது.

ட்ராஃபிக் ராமசாமி மாதிரி யாராவது கன்ஸ்யூமர் கோர்ட்டில் இது பற்றி கேஸ் போட்டால் நன்றாக இருக்கும். முந்தைய தலைமுறை எழுதிய கவிதை போல், காற்றை பையில் அடைத்து விற்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இனிமேல் இது எதையும் வாங்கக் கூடாது என்று இன்று காலையிலிருந்து முடிவு செய்து விட்டேன்.

அசட்டு தித்திப்பும், உதட்டோரக்காரமும் இல்லாமல் வில்லிவாக்கம் செல்வம் கடையில் இருக்கும் நேந்திரம் சிப்ஸ் வாங்கி வரப்போகிறேன். தட்டு நிறைய கொட்டிப்பார்த்து மகிழலாம்.

Image of the Week

A kolam competition in the locality, sometime back. And this cute lil girl was examining the nuances of the Kolam, when the results were being announced. Couldn't get closer to get the right focus.. and the composition may not be perfect. But enakku indha padam romba pudichudhu ! Somehow, liked it.
---

Inna sky ?

Had a TATA SKY installed for my neighbor in my Flat, and needless to say I was waiting to take this picture. Whoever saw me taking this picture, would have thought that Im trying to watch thiruttu TV through my Camera.

Flash was fired to get the effect of the clouds.

If TATA SKY wants this for their commercial, ask them to call me (Periya Sharad Haskarnnu ninaippu !)

Navanee, Your every wish will be done

Photoshop Thillalangadi

Been a while, since I went back to Photoshop. Unfortunately, because of my Photoshop exhibits on this blog, prior to getting my camera, people keep question me about the Credibility of some of my best shots on DSC-H5. They think it is photoshopped !!

Here's one picture I photoshopped. No. Not this one.

This was Dachu doing hunger-strike for not allowing him to play Roadrash. It was an intriguing picture, that I photoshopped it to THIS ONE. Well, How do you like it ??

:)

A picture can say a thousand words. A photoshopped picture does nothing much, but just raises the eye-brows. :)

"The Bullshitting" and Software Engineers

The following is my personal perception after reading the front-page of Dinamalar. I do not represent the IT. It is just my personal thought. And just as usual - useless.

Somebody somewhere is caught in a Drug-fest. And the Gang is supposed to be from some BPO Company. And that has become great news for Dinamalar. According to Dinamalar, anyone who sits in front of a Computer is a Software Engineer. And invariably they are Culture-spoiled.

This is a indecent perception that Dinamalar has. A little more than Immature -that too for a news media. In fact it makes me sick, when any news media start discussing about the High-Salaries of Software Engineers. I do agree that the pay packages for an IT job is comparatively higher than other jobs. So what ? MBAs and CAs grab equally and in fact more. Somehow everyone get an impression that IT is easy money. I wouldn't say it isn't.

Understand a few ground realities in IT. Not everyone gets an IT job in Tier I companies. A maximum of 6.5 lakh employees would be in there, lets assume. Tier II companies and further down, some companies have a decent pay scales. But many companies there have a scaled down version. And there are companies further down that even pay employees a Four digit salary. I'm not sure about the BPO sector. But thats a different ball-game altogether. I'm not even sure, if they come under the IT Umbrella.

Now, many people do not get jobs in IT. Either they are inclined to a different profession. Or they didn't get an opportunity, yet. Most of them envy IT jobs, because they are easy money. I know a lot of you might come fighting down that "It is not envy". But a recent survey(I guess it was on some TV) had a lot more than 30% confess that they do envy IT jobs. And some people do more than envy, and generate aversion.

People hold aversion towards an IT job, saying that it is a Stressful job. They have their own reasons for their hatred. In fact there are some IT folks themselves in the list of Cribbing about how sick an IT job is to them. I'm not for any sacredness of an IT job. I am a Software Engineer myself. I do not know much about the other flavors of IT jobs. Yet, this is what I had to say.

An IT job is as same as any other job in town. It has its own good and bad, just like any other job. If there is a mechanic shed that pays its mechanics Rs. X as salary, there is a Castrol Service Centre which offers Rs. 2X or Rs. 4X to the same kind of work. There are some thousands of software companies that are like a local mechanic sheds, and many computer engineers work there for a meager pay. And thats true.

Dinamalar's next point is "Culture Calamity" is caused by Software companies. They substantiate it by saying "IT guys are heavily paid, and don't know how to spend. So they spend it on illegal or anti-elements. They are given an opportunity to travel abroad, and the spoiled culture there impacts them and on coming back, they soil it here."

Well.. well.. well.

This is as immature as it can get. All of these guys pay their taxes, I'm sure. I don't understand why Dinamalar would expect IT guys to be so pure. People are people everywhere. And there are drug addicts in every profession. Every line of profession. I agree with the point that with the freedom of money they have in their hand, they tend to spend more. But I don't like the whole idea of generalizing it.

It is very similar to sensationalizing a subject. To spot you an example, when a terrorist is captured, and he is a Jew or Christian he is termed as "Terrorist". Whereas if the terrorist is a Muslim he is termed "Islamic Terrorist". If that is bullshit, thats the same shit here.

Also, just because 36 people who were arrested were co-incidentally from an IT job that doesn't make the rest of the gang drug addicts. There are so many other good attributes I see within people I mingle with, in my company, which I wouldn't attribute to their nature of job. It is not an IT job that made someone a good singer. It is not an IT job that makes a person good or bad. It is a good or bad person that joins the IT job.

Doctor Prakash cannot cause a bad-name to the whole of Medical Profession. His act doesn't make every doctor a sex-addict.

The media seem to be taking more care of the IT job related news, only on the negative side. Some BPO employee is killed somewhere, it is given an undue attention. Doctors, Socialists and CEOs start discussing about that. They start blaming the timings of the IT companies, and no one blames the Security measures of the society.

In most of the Temples I visited down-south, they had some NRI guy on the top-of-the-list donating something. That doesn't make all the NRI's god-fearing and devotional. Most software companies and their employees donate to some charitable organization and that yet doesn't make everyone in IT kind hearted.

Stop mis-attributing things and for heaven's sake stop generalizing.

I reckon you read the front page of Dinamalar, today.
I'm just wondering why that never appeared in any visible column on The Hindu. Cheap sensationalizing tricks ?

Coffee with Avyukta..

மன்னிக்கவும். கெளதமி நடத்தும் "அன்புடன்..." நிகழ்ச்சியின் ஃபோட்டோ கிடைக்கவில்லை. கெளதமி சன் டிவியில் ஆரம்பித்துள்ள நிகழ்ச்சியின் துவக்க விருந்தினராக கமல் வந்திருந்தார். எப்பொழுதும் போல சுவாரஸ்யமாகவும் ஹாஸ்யமாகவும் பேசினார்.

ஆனால் நிகழ்ச்சியில் ஏகப்பட்ட ஃபிலிம் காமிக்கிறார்கள். லேப்டாப்பில் படம் காமிக்கிறார்கள். கையை பதித்து ஃப்ரேம் போட்டு வைக்கிறார்கள். என்னெனமோ செய்கிறார்கள். புதுமையாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் பாராட்ட முடியவில்லை.

நான் டி.வி. பார்ப்பது அரிது (சின்ன "ரி" கரெக்ட் தானே ?). இரண்டரை வருடங்களாக டி.வி. பார்ப்பதை நிறுத்தி வைத்துள்ளேன். ஆனாலும் பணிமுடித்து வந்து காலணி கழற்றும்போது ஓடும் இந்த காஃப்பி வித் அனு போன்ற நிகழ்ச்சிகளை முதல் விளம்பரம் வரும் வரை பார்த்திருக்கிறேன்.

எல்லா டி.வி. நிகழ்ச்சிகள் போல், இதிலும் அபத்தங்கள் ஏராளம். கேள்வி கேட்பது என்பது கலை. அதிலும் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகளில், ஸ்வாரஸ்யமான பதில் வரவழைக்கக் கூடிய கேள்விகள் கேட்க வேண்டும். அனுஹாசனும், சுச்சீயும் சில நல்ல கேள்விகள் கேட்பார்கள் என நண்பர்கள் சொன்னார்கள்.

ஆனால் வணக்கம் தமிழகம் (சன் டி.வி), காலை மலர் (ஜெயா டி.வி.) போன்ற நிகழ்ச்சிகளில் சில பல ப்ரபலங்களை அழைத்து, அரைவேக்காட்டுத்தனமான கேள்விகள் கேட்பார்கள். ".. இதப்பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கறீங்க... ?" என்று முடியும் கேள்விகள் எனக்கு சில கெட்ட வார்த்தைகளை ஞாபகப்படுத்தும்.

ஒரு பிரபலத்தை, அவர் பிரபலம் ஆன காரணம் தாண்டி அலசுவது எனக்குப் பிடிக்காது. கமலுக்கு எத்தனை பெண்துணைகள் இருந்த்தால் எனக்கென்ன ? இளையராஜாவுக்கு எண்ணிலடங்கா ஈகோ இருந்தால் எனக்கென்ன... நல்ல படமும், நல்ல இசையும் நான் காசு கொடுக்கும் போது கிடைக்க வேண்டும். அவ்வளவே..

"நீங்க சின்ன வயசுல ஓனான் பிடிச்சீங்களாமே ? அதைப்பற்றி நம்ம நேயர்களிடம் கொஞ்சம் சொல்லுங்க..."

ஹ்ம்ம்ம்...

இந்த நிகழ்ச்சிகள் மறைமுகமாக சில நன்மைகள் செய்கின்றன... என்ன சொல்லுங்க பார்க்கலாம்..

All good things must come to an End !

But because Avyukta isn't a good thing most of the times, it continues to remain Blogged upon until it becomes good.

With almost Two and a Half years of Blogging with close to 850 posts, All I could make was One Lakh hits. This ain't any great number when compared to many blogs that reach high numbers in No-time. However, to me, this ain't anything simple.To continue with the same energy as years before, and not give up the habit. Thats not great. But someone said it is.. and i start to believe it.

I hope this blog entertains you.

Katham Katham...

The Boss strikes pose at unpredictable times. It is one of my Saturday hobbies to click the exact moments. Dachu was playing Ballance and his hand went out like this.

But.. dont you worry. Dachu is a Kamal fan.

Proudest Moment of My Life ( a lil Personal )

I thank everyone, from the bottom of my heart, who helped me get this.

Thank You VV and Sivasankari for getting me started and guiding me throughout.
Thank you team - Sasikala, Saleem, Kameswari, Manasa, Kasi, Vijay, Chandra, Prabhavathy and Kalaiselvi - You are a spectacular team to work with.
Thanks Karthik Kannan, not possible without you.
Thanks Kunjar Bhaduri, for all the guidance, knowledge and motivation.
Thanks a lot Rajesh Balasubramanian, for being truly inspirational. Thanks for all the opportunities.

Thanks a lot Amma and Appa. I owe this award to you.

This, truly, is the proudest moment of my life.

Yesterday's Dinamalar - Front Page

My blood began to boil on seeing this on the front page of Dinamalar.

I would expect a newspaper to just narrate the budget. Let people decide if they are shocked, disappointed and all that. There is absolutely no need of any form of censure to a Union Budget, or at least on the front page.

People will certainly be entertained by this news. But thats not what they need from a newspaper. I hope we realize it.

Manjal Veyyil Maalayile !

Who is a better painter than Nature ? The Sun on the west can see my Bedroom, right through this window.

You may be able to appreciate this picture if you understand that the window you see here is a Shadow cast on the Door of my Bedroom. Watch closely to see the Door knob. Its not a silhouette, but a shadow. :)

A Very Few Senior Citizens of India

அறுபது தான்டி ஓய்வில் இருக்கும் முதியவர்களில் சிலர் இப்பொழுதுதான் சுறுசுறுப்பாக இருப்பார்கள்.

பால் கார்ட் ரென்யூ செய்வது, ஈ.பீ. பில் கட்டுவது, பாங்கில் பணம் போடுவது, ரிட்டையர் ஆகப்போகும் ஷட்டகர் வீட்டுக்குச் சென்று வரப்போகும் பணத்தை எதில் போடலாம் என்று அறிவுரை செய்வது, லோக்கல் அசோசியேஷன் மீட்டிங்கில் எழுந்து நின்று கம்ப்ளெய்ன் பண்ணுவது, பப்புவை ஸ்கூலுக்கு கொண்டு சென்று அழைத்து வருதல் என்று பல்வேறு காரியங்களில் ஈடுபட்டு ஓய்வு வாழ்க்கையை பிஸியாக வைத்திருப்பர். அல்லது இவையெல்லாம் அவர்மீது திணிக்கப்பட்ட வேலைகளாகக் கூட இருக்கலாம். வீட்டில் அடக்க ஒடுக்கமாய் பெரியவர்களுக்கான மரியாதையுடன் இருக்கும் இவர்கள், வெளியே ஜபர்தஸ்த்தாக சில செயல்கள் செய்வார்கள். நீங்கள் கவனித்ததுண்டா ?

குரியர் கொடுக்கவரும் பசங்களிடம் ID கார்ட் கேட்டு மிரட்டுவது, பாஸ்போர்ட் வெரிஃபிகேஷன் வரும் போலீஸ் கான்ஸ்டபிளிடம் இங்கிலீஷில் பீட்டர் விட்டு லஞ்சம் கொடுக்க முடியாது என்று அதட்டுவது, தான் நிற்காத க்யூவாக இருந்தாலும் கூட க்யூவை மீறும் நபரை அரைமணி நேரம் திட்டித் தீர்ப்பது... இப்படி பல பெரியவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

இவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் அந்த காலத்து பி.யு.சி. படித்து ஓரளவு ஆங்கில அறிவு பெற்றவர்களாக இருப்பர். ஜிப்பா வேஷ்டி சகிதம் விபுதி இட்டுக்கொண்டு இவர்கள் பாங்குக்கு கிளம்பிவிட்டார்கள் என்றாலே மேனேஜர் கவனமாக இருப்பது நல்லது.

"ஐ வான்ட் டு மேக் எ கம்ப்ளெய்ன்ட் டு யுவர் ஹையர் ஒஃபிசர். வாட் இஸ் யுவர் நேம்..." என்று கண்டிப்பாக ஒரு டையலாக் உண்டு.

நான் இதை யார் மனமும் புண்படும் எண்ணத்தில் எழுதவில்லை. ஆனால் நான் பார்த்த மிகச்சில Senior Citizens இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். அது நல்லதும் கூட. ஆனால் அவர்களுக்கு இந்தக் கோபமும் உத்வேகமும் ரிட்டையர் ஆவதற்கு முன்னால் இருந்திருக்குமா என யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இப்பொழுதுதான், நின்று சண்டை போடுவதற்கான நேரம் இவர்களுக்கு கிடைக்கிறது போலும்.

நேற்று நான் வேலைக்கு மட்டம் அடித்து விட்டு பாங்கிற்கு சென்றேன். அங்கே தனது த்ராணியையெல்லாம் திரட்டி ஒரு பெரியவர் யுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார். விஷயம் மிக சிம்பிளானது. அவரது மருமகன் பாங்கில் கொடுத்த செக் பவுன்ஸ் ஆகிவிட்டது. காரணம் "சிக்னேச்சர் டீவியேஷன்" என்றார்கள். அதை ஒப்புக்கொண்டுதானே ஆகவேண்டும் ? இவர் தனது ட்ரேட்மார்க் டையலாக்கை எடுத்து எறிந்தார்.

"திஸ் இஸ் அட்ராஷியஸ் ! தீஸ் ப்ரைவேட் பாங்க்ஸ் ஆர் ட்ரீட்டிங் தி கஸ்டமர்ஸ் வெரி பாட்லி ! ஐ வாண்ட் எ லெட்டர், தட் தி செக் ஹாஸ் பவுன்ஸ்ட் ! ஐ ஆல்சோ வாண்ட் டு மேக் எ கம்ப்ளெய்ண்ட் டு யுவர் சுபீரியர் ஓஃபிசர் ! வாட் இஸ் யுவர் நேம் ?".

இதற்கெல்லாம் அசராத அந்தப் பெண், "சித்ரா சார் ! மை மேனேஜர் சிட்ஸ் இன் தட் ரூம் ! நெக்ஸ்ட் டோக்கண் யாரு ?" என்று அடுத்த நபரை கவனிக்கத்துவங்கி விட்டார்.

மேனேஜர் ரூமை நோக்கி தள்ளாடியபடியே செல்லும் அப்பெரியவரை வெகு நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இவர்களுக்கு எல்லாம் தான் செய்வதில் சில செயல்கள் தவறு என்று புரிய வைப்பது கடினம் என்று தோன்றியது.

நிற்க. ! எல்லா பெரியவர்களையும் நான் சிட்டிக்காட்டவில்லை. சிலர் கேள்வி கேட்பதில் நியாயம் இருக்கவே செய்யும். ஆனால் சில பெரியவர்கள் உப்பு-பெறாத விஷயத்திற்கெல்லாம் ஆர்க்யூ செய்வது, சண்டை போடுவது அவர்கள் மீது உண்டான மரியாதையை குறைக்கும்.

இப்படி சில பெரியவர்கள் இருக்க, சிலர் வீட்டைவிட்டே வெளியேவராத ஆசிர்வாதம் வழங்கும் மெஷினாய் முடங்கிக் கிடக்கிறார்கள். வெகு சிலர் முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள்.

சில சமயம் "செகண்ட் சைல்டிஷ்னஸ்"தான் வாழ்க்கையின் கொடுமையான பருவமோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

Image of the Week

This is KB - Karthikbalaji, my friend. He wanted a picture for his Orkut, and this is what I could give him. I am getting to like the Sunlight in most of its forms. Especially when the sun-dude is on the west.

Sorry about putting a personal picture... for some reason, Flickr isnt working here. Nyways, this is one picture that I like, from my DSC H5

Dare tell me this is not touching !

Over-reacting females will cry at this video.
Some adhi-budhdhisaalis will find logical mistakes in it.
"Want-to-do-good" guys and girls will start looking for details and initiate donations.
Lazy sunday-morning-browsers will link this to YouTube and start searching for the next best video
People will paste this link on GTalk windows and tell the receiver, who is already suffering from "link-smoke-alergy", to check this out.

Me ? what did I do ?
I dont know why.. but i smiled on seeing the video. I wanted to blog it, 'coz i know for sure you'd feel it touching.

Indian Ads

There are certain Advertisements in India that set you on a mood. This one for instance is one awesome Ad for Cadbury's Dairy Milk. No one in India can forget this crazy dance, the expression of joy. I've seen some older people imitate this dance, those days.

And now YouTube - The Saviour of Memories has triggered the same ecstasy. Whoever posted these Ads on YouTube, thanks a ton. All of a sudden you realize this voice belongs to Shankar Mahadevan. These are somethings we didn't notice in Ads those days. Who sang the Ad ? Who directed the Jingle ? (Did you know Nescafe Ad was directed by BharatBala ?)

This is another Advertisement - Hamara Bajaj. There are a lots of versions of Ads for Bajaj. But there are two versions I like the most - This one, and "Hamara Bajaj" directed by Bharat Bala.

Are there anymore Ads, of the 1990's that you can remember ? Let me know

Some great fans

powered by ODEO

AR Rahman Fans - Yahoo Group

This is one group where I more than often hit upon treasures of AR Rahman. Sometimes the rarest becomes very common. I have tasted the nectars - The Scintillating BGMs of Rahman - on this group.

After watching Guru, I was trying to find if this song was available anywhere. And I knew exactly where to look. And ARRahmanFans didn't turn me down.

Good work, Guys ! Keep them Coming !!

Peter Movies

Just happened to watch trailers on Sun TV today morning. I saw something similar to what I've done here, on the Trailer of "Unnale ! Unnale". I've seen a similar thing on some web-site. It immediately kindles some thought process in everyone, who understands this picture (or text !). Well said Keerthi ! So if someone doesn't get a thought process, it means they don't understand it. ha ! Now thats what we call a Guarded statement ! :)

Unnale Unnale trailer was cute and I know I cant expect anything beyond what was shown on the trailer. It shows an elite romance of a young hero (who resembles my friend Shailendra) and two heroines. Intriguing trailer. It seems to me the movie is all set-up in some foreign country and Nuni-naakku English throughout. And I immediately knew some comments from my friends.

"See.. movies like these.. only educated people in certain cities will be able to appreciate !".

Yeah So ? Whats wrong with that ?

"The movie will not be a hit, for sure".

Well, why do you care ?

Many people evaluate the movie in the eyes of the others. "Hey Ram dialogues villagela yaarukkum puriyaadhu da !".. I ask "Did you understand.. ?"..

People start advocating for others, when it comes to movies.. "Maniratnam padam.. yellaraleyum appreciate panna mudiyaadhu.. "

So, should Mani stop making movies ? What happens to people who appreciate these kind of movies. Who will supply the food they need ? People do too much of putting themselves in someone else's shoes..

To be contd (office bus vittuttaa... 35 Kms journey will become a pilgrimage).

Image of the Week

"How much more there is now to living! Instead of our drab slogging forth and back to the fishing boats, there’s reason to life! We can lift ourselves out of ignorance, we can find ourselves as creatures of excellence and intelligence and skill. We can be free! We can learn to fly!"

- Jonathan Livingston Seagull (Richard Bach).

Clicked on this Saturday afternoon, when it showered mildly in Chennai. The clouds attempting to shut-down the sun, and the sun's rays penetrating through them.

I like to call this picture, the rays of Hope.

நூல் கொடுத்தார்கள் - படிப்பதற்காக
பட்டம் கொடுத்தார்கள் - படித்ததற்காக

இப்போது இரண்டையும் சேர்த்து
பறக்க விட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம் !

Re-post

For those of you who missed this on Image of the week, and for those who emailed for this picture.. here it is.

Hope you can spot the photographer (thats me !) inside the eye-lens. Click picture for different sizes.

Nobody's eyes were harmed in making of this picture. No flash was fired. It was taken in natural light. And by the way, the eyes belong to Srikanth.

Updated the Story Showcase with all the new stories on Avyukta
Take time to read them.

Happy Valentine's Day

ஃபோர்த் பி - பப்புவும் விக்கியும்.

"டேய் பப்பு ! இன்னிக்கு வேலன்டைன்ஸ் டே ! தெரியுமா ?"

பப்பு, தலையை சொறிந்துகொண்டே, "அப்டின்னா என்னடா, விக்கி ?"..

"ஹே ! ஹே ! இது தெரியாதா... ? லூசு ! லூசு !"..

பப்புவுக்கு கோபம். "போடா ! நீதான் லூசு !"

விக்கிக்கு தான் சொல்லவந்ததை சொல்லியாக வேண்டும். அதனால் சண்டையை வளர்க்காமல் தொடர்கிறான்.

"வேலன்டைன்ஸ் டேன்னா என்னன்னு தெரியுமா ?" என்று மறுபடியும் ஆரம்பித்தான்.

பப்பு, மறுபடியும் தலை சொறிந்து, "தெரியாதுடா விக்கி ! ப்ளீஸ் ! சொல்லுடா..." என்றான்.

எதிர்பார்த்த பணிவு கிடைத்தவுடன் விக்கி கெத்து காட்ட ஆரம்பித்தான்.

"வேலன்டைன்ஸ் டேன்னா மம்மியும் டாடியும் சண்டை போடாம இருக்கற நாள். மம்மி டாடிக்கு கிஃப்ட் வாங்கி கொடுப்பாங்க ! டாடி மம்மிக்கு கிஃப்ட் வாங்கி கொடுப்பாங்க !"

பப்புவுக்கு புரியவில்லை.

"மம்மி இன்னிக்கு டாடிக்கு கழுத்துல மாட்டற டை வாங்கிக் கொடுத்தாங்க ! டாடி மம்மிக்கு ஜோதிகா மாதிரி ரிவர்சபிள் சாரி வாங்கிக் கொடுத்தாங்க... உங்க மம்மி டாடி என்ன வாங்கிகொடுத்தாங்க.... ?"

பப்புவிற்கு இது அவமானம் தரும் தருணம். விக்கி எப்பொழுதும் இப்படித்தான். அவன் வீட்டைப்பற்றி சொல்லிவிட்டு பப்புவின் வீடு பற்றி கேட்பான். பப்பு பதில் சொல்ல முடியாமல் முழிப்பான்.

குழப்ப நிலையில் இருந்த பப்பு "இல்லடா விக்கி ! எங்க அம்மா அப்பா, எந்த கிஃப்டும் வாங்கலை. ஆனா அவங்க என்னிக்குமே சண்டை போட மாட்டாங்களேடா !! அப்படி இருந்தாலும் கிஃப்ட் கொடுக்கனுமா ?" என்றான்.

விக்கி லேசாக முழித்தான். "ஹோம்வர்க் முடிச்சுட்டியா ?" என்றான்.

Helmets are made compulsory

IMAGE OF THE WEEK

I was learning Focus techniques with Dachu's toys. I liked the color variance.
This was taken in natural light.

Dachu and Kamal

Taken on that day.. When Mr. Mrs and Jr. Shankar took photos with Kamalhaasan.
This is a picture of the printed photo we received later.

12 Angry Men

The movie begins when the Judge is already decided the suspect is actually a murderer. Its the jury's turn to decide and give their verdict. 12 members of the jury, go into the Jury room, and lock themselves up. Everyone is convinced that the suspect is actually a murderer. Except for one. Jury No. 8 (played by Henry Fonda). He isnt exactly sure if the suspect is innocent, but he is sure that the prosecution was missing something. So, he suggests all members of the jury to discuss about it. And they do, and eventually figure out that the suspect isnt guilty. The End.

Well, this movie happens within a room, and the camera never goes beyond the room, for the whole of the movie. It is totally a screenplay of a group-discussion between 12 men, locked within a jury room. Yet, every second goes with a faint thrill, and keeps us locked in the seat until the end. I couldn't believe that it is a 1957 movie. It has been exactly 50 years since this movie came in, and only yesterday I get an opportunity to watch it.

It has taken 50 years, and yet there hasn't been such a thoughtful movie in Tamil Cinema ? I know there was a movie in Tamil called "Naanal" where a gangster group takes hostages within a house. That was pretty interesting a concept. But now we have so much of technology and scope to make such movies of different plots. Still we wouldnt come up with one. The maximum we can think about is Vijay and Asin caught in a lift and later romancing about it.

I wouldnt blame the Directors for it. The audience, as usual, takes the responsibility of "denial of quality" to themselves.

"Vellathanaya malar neettam maandhartham
Ullathanaya dhuyarvu !"

I reckon you watch this movie 12 Angry Men (Directed by Sidney Lumet), if you get a chance. Next up for me is "Anderson Tapes" and "Pawn Broker" by Sidney Lumet. Man, this guy seems to be great !

Abstract

ஒரு நாள் நிலவு பூமியில் மோதி கவிஞர்கள் வீடு உட்பட எல்லா வீடுகளும் சிதைந்து போயின.

An Achievement no one can touch

Please realize it is not an easy task to have done what TR has done. Just not easy.
To make a movie and bring it to public, it is a pain. It involves money and people.
Its not like every Tom Dick and Harry can direct a movie.
It takes a lot to be a director.
And beyond that doing it with Sense, Style and Substance will what will make successful directors.

My decency ends here...




Vijaya T Rajendar might have been a successful director of the past. I confess, I have been to only one of his movies in the past. Samsara Sangeetham. And that was merely because my dad thought it was a kid’s movie, where Silambarasan was dancing to “I am a little star ! Aaven naan Super star”. So, honestly I don’t know how good or bad TR was. But all my TV life I have seen someone constantly criticizing TR for his poetic expressions and sluggish pronunciations. More than often, any mymic artist would love to imitate him.

Recently, I found a video of TR for some movie on YouTube. It was his all famous “Vaada en Machchi ! Vaazhakka Bajji” fight. It sure was funny. But then, I realized almost all movies those days were being made like this. Then I saw an interview of TR on Sun TV. Hilarious piece of nonsense. And then the promos of Veerasamy. I thought TR would give way to young heroes and act in some fatherly role. But this guy had sprung back and dances with Mumtaz in awfully awkward costumes. That’s when I decided to go to Veerasamy, no matter what.

And I did. I had Maniratnam’s Guru in my queue. But it can wait. It can accept individual watching. But Veerasamy has to be watched with packed audience.

Abirami on a Sunday matinee. It was full-house and the fun gets multiplied when you buy tickets to sit on the front rows. The back seats are getting very very elite these days. They react to movies as if they are watching an Opera. We, group of friends, got some Rs. 40 tickets and sat on some N row. And surrounding us were a gang of students from some college. College students in a cinema theatre adopt a customized behaviour, and that changes from college to college. I knew that was going to be fun. And it was. It really was.:)

Right from the Intro, TR begins to rock the screen. And right from the word go, we get to realize TR hasn’t moved an inch away from 1980’s where he was last successful. I wouldn’t have tolerated the insanity without the support of those college students. They yelled and cheered at TR for every frame of his appearance. They ran towards the screen and pretended to worship him. That got us on the spirit. The TR spirit. We then started enjoying every non-sense on the screen. We roared like hell whenever he said “Thangachee….!!!”. Wonder who calls their sisters that way, still.

TR is an MLA. And he is also an advocate. Every time they show his house, he walks down the stairs and gets as close as he can get towards the camera and starts firing his dialogues They have used the close-ups extensively in this movie, that I was nearly successful in counting the hairs in his left side beard. TR has a gang of comedians by his side and allows them to make comedy. But people laugh only for TR. And laugh how ? I was running on tears out of the theatre. That hard a laugh.

From what I saw, this is what is TRs ideology. Villains will behave nasty. So nasty. They will be gundas, prostitutes and politicians. And TR will fight them for his sister. His sister will love the son of a dirty politician. How TR bends, bounces and bombards the knot is all Veerasamy is all about. Karumam. Idhellam oru knotaaa ? Even TV serials have gone much better than this, I guess.

Mumtaz shows up in the movie. Something you will have to note here. There is more than abundant sleaze inside the movie. At times, you feel like watching porn. Semi-porn you can say. But the audience doesn’t give it a damn. They don’t even like it. I hear the students next to me shouting… “TRaa koopdungada”… TR becomes the gravity in the movie, so much that people oversee anything that he thought people might like. People carefully watch and cheer for TR’s every costume change. They don’t even concentrate on how many times Mumtaz exposes her uninteresting cleavage. And what costume for TR ?

TR wears a Red or Black shirt that is so very tight, that he would have to tear it out of his body after wearing it once. He comes in dhoti and sometimes in denim. But during the songs, you will see TR giving us mild tremors. Jigina shirts and thick sun glasses that circus people wear. Yamma ! Thaangalaida saamy. The music is useless and I guess TR has sung some songs himself. This is good planning. Even torture has to be perfect and complete. TR seems to be good at that.

There are copious punch dialogues and each of them gets a tremendous roaring inside the theatre. Sometimes we find TR ruining himself. “Unakku thalaila mattumdhaanda mudi ! Enakku udambellaam mudi daa”. Idhellam perumaya ? hayyooo hayyo !

Climax fight has the title song. And TR dances and fights in that song. At one point he strips his dhoti and dances. Kaanarkariya kaatchi. I think we saw more than what Rs. 40 deserved.

If this were a regular review, I would have spotted the erroneous camera works which looses focus on most of the scenes. Most close ups appear blurred. Very amateurish work. Most of the other departments in the movie are handled by TR. So, if there are any mistakes in it, Im ready to forgive.

I don’t care if I break the suspense to you. TR dies in the end of the movie, because someone says he wasn’t honest. Appo sirikkudhu paarunga theatre… my stomach met my spine. Sirichu sirichu vayiru valichu.. “Deivame.. thanks !” appdinnu sollittu veliyil vandhen.

If a man can keep the crowd laughing for 2.5 hours, I guess that is an achievement. Not even Kamal’s Panchathanthiram and MMKR made me laugh this much.

Thanks TR. Thank you so much.

People, take your friends to this movie, and have quality fun. I’d suggest something. Sponsor this movie in your friends network. There is nothing as great as spreading the joy.

Warm Regards
Keerthivasan Rajamani

ஏழை - பணக்காரன்
பெரியவர் - சிறியவர்
ஆண்கள் - பெண்கள்

என எந்த பாரபட்சமும் பார்க்காமல் அனைவரயும் இரண்டரை மணி நேரம் சிரிக்க வைப்பது எவ்வளவு பெரிய விஷயம்.

"இல்ல சார் ! அது என்ன மாதிரி கலைஞ்யனுக்கு பெரிய விஷயமே இல்லே சார் !
ஏ ! டண்டனக்கா !! ஏ! டனக்கு டக்கா !"

Coming soon on Avyukta

When I shook hands with God...

     

I was in ecstasy when Kamalhaasan looked into my Camera. Who wouldn't be ?

Well, I wasn't any photographer shooting him, but just a fan waiting to take a photo along with him. Kamalhaasan Narpani Mandram had organized a Narpani Vizha at Sanskrit College, Mylapore, Yesterday. And I was there as prompt as any Kamal fan would have been. And how did the man enter into the gate ? Wow ! The black outfit with a clean shaven face. He looked absolutely gorgeous.

He came in, planted a tree and then walked straight to the stage and started the photo-session. The large, spacious Sanskrit College looked Cramped all of a sudden. All narpani iyakkams from all districts had turned up to take photographs, standing alongside the shoulders of Padmashree Kamalhaasan. They donated whatever they had collected that were to reach the poor and needy. Something that any other Rasigar Mandram should take note of.

That Car - Toyota Prado 4111 - on the previous post belonged to thalaivar.

I left, soon as my turn to shake hands with God was over. But I was told that Kamal stayed back until the last man on the Queue took photos with him. Thats a nice gesture towards the fellows who wouldn't mind standing in the Queue to watch him in theatres.

This photo becomes the image of the week. Actually, to me - personally, it is an image for a lifetime.

அவரைப் பார்க்க...

There's our man !

யார் கார் ?

கண்டுபிடியுங்கள் பார்க்கலாம் !

கலக்கிட்டடா நண்பா !

ப்ளாக் ஆரம்பிச்சுக் குடுத்தோமே ! என்னதான் செய்கிறான் என்று கண்டறிய இன்றுகாலை ஸ்ரீகாந்தின் வலைப்பதிவிற்கு விசிட் அடித்தேன். மஹாராஜபுரம் ஸந்தானத்தையும், ஏ. ஆர். ரகுமானையும் போட்டு கலக்கியிருந்த்தான்.

குறிப்பாக அவன் பாடிய "உயிரும் நீயே !" என்னுடைய ஃபேவரிட். (உன்னிகிருஷ்ணன் வந்த புதிதில் அவர் பாடிய பாடல்கள் எனக்கு மிகவும் விருப்பமானவை. இப்பொழுது வரும் உன்னி பாடல்கள் நன்றாக இருந்தாலும் பிடிப்பதில்லை. )

"உயிரும் நீயே !" பாடல் வரிகள் அட்டகாசமாக இருக்கும்.

"உன் கண்ணில் வழியும், ஒரு துளி போதும்..
கடலும் முழுகும் தாயே !
உன் காலடி மட்டும் தருவாய் தாயே !
ஸ்வர்க்கம் என்பது பொய்யே !"

இதை மிக உருக்கமாக பாடியிருப்பார் உன்னி. சப்தஸ்வரங்கள், ராகமாலிகா போன்ற இசை நிகழ்ச்சிகளில் சில அம்மாஞ்சி பாடகர்கள் இந்த பாடலையும் "கனவா ! நீ காற்றா !" (ரட்சகன்) என்ற பாடலையும் பாடக் கேட்கலாம். வெள்ளித்திரையில் ஹிட் ஆகாத பாடல்கள், சின்னத்திரையிலாவது ஹிட்டானது குறித்து மகிழ்ச்சி.

பவித்ரா படத்தில் "அழகு நிலவு" என்ற பாடல் வரும். சும்மா.. சூப்பர் பாட்டு ! ஏ. ஆர். ரகுமான் இசையில் சில பொக்கிஷங்கள் வெளியில் தெரியாமலேயே இறந்துபோனது அப்படங்களின் இயக்குனர்களின் குற்றம். நல்ல பாடல்களுக்கு உருவம் கொடுக்கத் தவறிவிடுவார்கள். "வேட்டையாடு விளையாடு - பார்த்த முதல் நாளே" போல. ஹீரோவும் ஹீரோயினும் பைக்கில் உட்கார்ந்துகொண்டு, பின்னால் ஸ்க்ரீனில் வண்டி ஒடுவதுபோல் காட்சியமைப்பது எம். ஜீ. ஆர் காலத்துடன் முடிந்தது என்றல்லவா நினைத்தோம் ?

Prisoner on Bus

On a bus going from Vridhachalam to Vizhuppuram.

Kabaleeswaran aka Kabali felt completely discredited. He would have felt the same way if he was stripped off his clothes in public. Each stare at him were sharp and pricking his guilt. “Oh God ! Why dont they start the bus ? How many more stares should i take !! “

Just as he thought, another elderly person boarded the bus. He was searching for a good seat. He squeezed himself into a seat behind Kabali's. He adjusted the windows and hand-rest. Thats when he noticed the Handcuff. Hands handcuffed against the window bars. The elderly person immediately changed seat to some front seat in the bus. While going front, he gave a strong gaze at Kabali. “Oh my! Why cant prisoners be transported by Police Jeeps. Why should that inspector choose public transport ? this is untolerable shame.” He only wished nobody he knew boarded that bus.

Thankfully the driver just boarded the bus, and started the engine. He was waiting for some last minute passengers, and every minute was like standing on a shame thorn for Kabali.

This is when a river of remorse was running through Kabali for choosing this line of profession. But then, he was forced into this profession, as he could find no other job. Murder,Theft, Rape,Drugs and all that anti-social elements.

Kabaleeswaran regretted deeply for being a police constable. He looked at the prisoner sitting next to him.. The prisoner gave a burp and said "Anne ! Chicken biriyani, Soooper !".

உல்லத்தை நான் சொல்லவா ! - Updated

என்னதான் பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம் பாடல்கள் சுமாராக இருந்த்தாலும், மறுபடி மறுபடி கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். காரணம், வேறு புதிய பாடல்கள் எதுவும் பிரமாதமாக சோபிக்கவில்லை.

அதில் "உனக்குள் நானே உருகும் இரவில்" எனத்துவங்கும் பாடல், இரண்டு Versions கொண்டது. ஒன்று பாம்பே ஜெயஸ்ரீ பாடியது. மற்றொன்று மதுஸ்ரீ பாடியது. ஒரு உபயேகம் இல்லாத உதாரணம் - இருண்ட பாதையில் சென்று கொண்டிருக்க்கும் போது வெளிடச்சத்துடன் ஒரு வண்டி நம்மைக் கடந்து சென்றபின், இருளின் தன்மை அதிகம் ஆனது போலத்தோன்றும்.

அது போல, பாம்பே ஜெயஸ்ரீ பாடலை இரண்டு மூன்று முறை கேட்டபின் மதுஸ்ரீ பாடலைக் கேட்டேன். இரண்டுக்கும் காண்ட்ராஸ்ட் செமத்தியாக இருக்கும். ஆனால் இரண்டாவது பாடலின் முதல் வரியிலேயே செவிளில் அறைந்த்தது போன்ற உணர்வு.

ஏன் ? கேளுங்கள்.


powered by ODEO

குறைந்தபட்சம் இரண்டுபேராவது இந்த "ள" "ல" பிழையால் மனம் வெறுத்திருப்பார்கள்.
ஒன்று நான். மற்றொருவர் பாடலாசிரியை தாமரை .

ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இதை கவனிக்கவேண்டியது அவசியம். சில கோடிபேர் கேட்கும் பாடலில் உச்சரிப்புப் பிழை இருந்தால் அது கேர்லெஸ்னசையே காட்டுகிறது. ஏ. ஆர். ரகுமான் முதற்கொண்டு மும்பைக் குரல்களைத் தமிழ் பாடல்களுக்கு உபயோகப்படுத்தும் அனைத்து இசையமைப்பாளர்களும் உச்சரிப்புப்பிழையை வடிகட்டவேண்டும். நாக்கு மடித்து "ய ர ள வ ழ ல" என்று கணீறென்று உச்சரிக்கத்தெரிந்த பாடகர்கள் போதும் நமக்கு. உதித் நாராயனன் மலலை மொலியில் பாடுவது சிலருக்குப்பிடிக்கலாம். ஆனால் எனக்கு கோபம்தான் வருகிறது. இராமதாஸ், திருமாவளவன் சேர்ந்து "தூய தமிழ் வரிகள் உள்ள பாடல் உள்ள படத்திற்கு வரிக்கு வரி - வரி ரத்து" என்று அறிவித்தால், தமிழ் கொஞ்சமாகச் செழிக்கும். (அதுசரி, சிபி சத்யராஜ் நடிக்கும் 'லீ" என்ற படப்பெயர் தமிழா ?)

தாமரை இதுவரை எழுதி, நான் கேட்ட பாடல்கள் அனைத்திலும் தமிழ் விளையாடும். சில மிகக்கடினமான வார்த்தைகளை பயன் படுத்துவார். அத்தனை நேரம் கொஞ்சு தமிழ் பேசிய ஜோதிகா "கலாபக் காதலா !" என்று பாடுவது நெருடத்தான் செய்யும். இருக்கட்டும் பரவாயில்லை. இப்படியாவது தமிழில் பாடல்கள் வரட்டும்.

STOP

Guess what this is ??? A clue : You can see this in Valluvar Kottam Signal. :)
Click here to know

Bombay Jayashree Ramnath

"முதலாளி ! மோட்டார் சரியா வேலை செய்ய மாட்டேங்குது !!"

முதலாளி கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல்... "ப்ளம்பர் பொன்னுவேலை நான் வரச்சொன்னேன்னு சொல்லு ! போ !!" என்பார்.

-----------------------------

"சார் ! திருப்பி திருப்பி கணக்கு பண்ணி பார்த்துட்டேன். மூவாயிரத்தி ஐநூறு இடிக்குது !!"

மேனேஜர் அவரை நிமிர்ந்த்து கூட பார்க்காமல், "நம்ம பாஷ்யம் ஐயங்கார்கிட்டே லெட்ஜரை குடு ! எல்லாம் டேலி ஆயிடும் !!!"

-----------------------------

"ஹாரிஸ் !! நம்ம படத்துல செம ஃபீலிங்கான பாட்டு ஒன்னு வருது !! அது எப்படி இருக்கனும்னா.,..."

ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இடைமறித்து... டெலிஃபோனை இயக்குகிறார். "ஹலோ ! பாம்பே ஜெயஸ்ரீ மேடமா ? நான் ம்யூசிக் டைரக்ட்டர் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் பேசறன். கொஞ்சம் ஸ்டுடியோ வர முடியுமா ?"

-----------------------------

மின்னலே படத்தில் ஆரம்பித்து கடைசியாக பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம் வரைக்கும், திகட்ட திகட்ட பாம்பே ஜெயஸ்ரீயின் குரலைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார், இசையமப்பாளர் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ். லேசாக போர் அடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. பாடல்களும் a little Unimaginative ரகமாகவே உள்ளது.

பாம்பே ஜெயஸ்ரீயின் குரல் சந்தேகமே இல்லாமல் பாடலுக்குப் பாடல் சொக்குகிறது. அவர் ஒரே வரி பாடிய "எங்கேயோ உன் முகம் ! நான் பார்த்த ஞாபகம் !" (தொட்டி ஜெயா) கூட எனக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒன்று.

"பாண்டினாடனைக் கண்டு என் மனம் பசலை கொண்டதென்ன" - இருவர் படத்தில் தான் இவரது முதல் சினிமா பாடல் ஒலித்தது (ஆமாம் தானே ?). அப்புறம் "வசீகரா !" மூலம் மூலை முடுக்கு, இண்டு இடுக்கு, சந்து சாவடி என எல்லா இடத்திலும் ப்ராகாசமாய் ப்ரபலம் ஆகிவிட்டார்.

ஆனால் படத்துக்குப் படம் வெர்ஸடாலிடி இல்லாமல் ஒரே மாதிரி, மயங்கிய நிலையில் இருக்கும் ஹீரோயின் மப்பில் பாடுவது போலவே இருக்கிறது. இந்த தமிழ் சினிமா செண்டிமென்டுக்கு பாம்பே மேடமும் பலிகடா ஆகிவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன். சீக்கிரம் தொலைந்த்து போகாமல் இருக்க ஒரே வழி, கொஞ்சம் Genere மாற்றிப் பாடுவது. யேசுதாஸ் பாடிய "தண்ணி தொட்டி தேடிவந்த்த கன்னுகுட்டி நான் !" அவரது ரெப்யுடேஷனை பாதிக்கவில்லை.

பாம்பே ஜெயஸ்ரீ சமிபமாக ஒரு புஸ்தகம் வெளியிட்டிருக்கிரார். "Voices WITHIN" என்ற அப்புத்தகத்தில் கர்னாடக சங்கீதத்தின் வேர்களை ஃபாஸில் ஸ்டடி செய்து இருக்கிறார். மேலும் தகவல்கள் இங்கே.

சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள். தினமும் இவரது "ஜோ ! ஜோ ! ஜோ ! ராமா !" (வாத்ஸல்யம்) கேட்டபின் தான் தூங்குவேன். அவ்வளவு இனிமையான குரல். இசையில் அவ்வளவு நேர்த்தி. இவரது கர்னாடக சங்கீத அறிவை அலச எனக்கு யோக்யதை இல்லை. அதனால் சுப்புடு இவரைப்பற்றி சொன்னதை இங்கே இடைச்சொறுகுகிறேன்.

" Bombay Jayashri is the Steffi Graf of Carnatic Music. There is a striking resemblance in their deportment, concentration and professionalism when at work. More importantly, they both have been preceded by a number of great ladies in their respective professions, they shall both bestow on them a higher stature with their achievements…"

Subbudu, The Statesman. Nov 13,'95

குட் லக் மேடம்.

பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம் - நல்ல பேர். சில பாடல்கள் சுமார் ரகம். பாக்கி பாடல்கள் ரீசைக்கிள்ட் சரக்கு. பொதுவாக கெளதம் மேனனின் படங்கள் வெற்றி அடைய பாடல்கள் முக்கிய காரணம் வகிக்கும். இந்த முறை பாடல்கள் அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லையாதலால், படம் பூரணமாக இருந்தாலே ஒழிய தேறுவது துர்லபம்.

ஆனால் தமிழ் மக்களை க்ரகிக்க முடியாது.பார்ப்போம்.

IMAGE OF THE WEEK

Suggest a quote for this picture (Click to view full picture)

வாழ்க குரு சுப்பிரமணியன் ! எல்லாரும் அவருக்கு ஒரு "ஓ" போடுங்கொ ! (க்ளிக்கவும்!)

If you remember my previous picture with a similar foreground, then what you are watching is a shot nearly five minutes after that one. If you dont remember, well, it is a shot I took from a train on my way to Dinidigul.

You will be able to appreciate this, if you set this as a wallpaper.
And for those of you having 1024 X 768 resolution, please change your screen resolution to 1280 X 1024. -Bring more pixels to life.:)

The Future of Present

India was ruled by a whole lot of invaders. The pie had many takers. The Aryans, Mughals, Portuguese, French, British and few more had plundered into the land and tasted benefits. The cruelest part of the Indian history was carved by two major regimes.

The first was the British rule. The British got into the country with an “East India Company” banner in 1601, and eventually started influencing the political system. Over a period of time, they even took over the baton and started ruling this nation. The British started harassing people who weren’t obliging to their rules, which were mostly taxing the Indian citizen. This hatred slowly evolved into a revolutionary movement, led by Indian National Congress. In 1947, The British Govt were coerced out of India, and that’s when Indians thought India got independence.

The second and the cruelest of Indian invasions began right there. A barbaric gang took the rule by force. They were called the politicians. They began swindling public money for their personal good. They reinstalled the inheritance laws in politics, and became patrons of their own sons and daughters. They had sweepstakes on all Government expenditures. They influenced violence and were carriers of immorality. They were the last people to utilize the useless philosophy called Democracy.

Appu closed his history ebook.

“Amma, just how did SysINdia V3.2 system take over the rule from the politicians ???”

Vani shrugged and looked outside the window. “Nobody knows…” she said.